domingo, 13 de septiembre de 2009

(en obras: me canso de ser hombre 
en fase de prueba)

lunes, 10 de agosto de 2009

de Estevo Creus Andrade
II

"un home epiléptico sen boca

"colócome no centro da paisaxe
con todos os meus artefactos
mirándote diractamente ós ollos

"e deitar o meu seme
sobre tres botellas brancas

"e andas soportando toda a beleza no teu fígado

"a tenrura
e un animal precioso que
se precipita
contra as nubes

"poñer cepos de ferro no areal
construir radares
e deixar que se vaian achegándo os ourizos

"e deixar que se vaian achegando
os ourizos

"cazar lentitude

"pero é imposible perderse

"agora estou no centro
ollando a lentitude dos meus pasos

"detrás de min
todas as cores aseméllanse o azul

"o meu corpo debuxado
con kilómetros de xiz

"a pista onde morren os avións

"un día
caes no útero
e xa tes unha
chantada na retina

"andamios

de Teoría do Lugar
Estevo Creus Andrade
1999


jueves, 25 de junio de 2009




hay espejos
que debieran haber llorado de vergüenza y espanto







de subterráneo solo con muertos
ateridos muriéndome


De León Felipe:



- LA ESPADA-
En el principio creó dios la luz... y la sombra
Dijo Dios: Haya luz
y hubo luz
Y vio que la luz hera buena.
Pero la Sombra estaba allí.
Entonces creo al hombre.
Y le dio la espada del llanto para matar la sombra.
La vida es una lucha entre las sombras y mi llanto.
Vendrán hombres sin lagrimas...
pero hoy la lágrima es mi espada.

Vencido he caido mil veces en la tierra,
pero siempre me he erguido apoyado en el puño de mi espada.
Y el misterio está ahí,
para que yo desguarre su camisa de fuerza con mi llanto.

El llanto no me humilla.
Puedo justificar mi orgullo:
el mundo nunca se ha movido
ni se mueve ahora mismo sin mi llanto.

No hay en el mundo nada máa grande que mis lágrimas,
ese aceite que sale de mi cuerpo
y se vierte en la tumba
al pasar por las piedras molineras
del soñ y de la noche.

Dios contó con mis lágrimas dedes la vispera del G´nesis.
Y ah´´i van corriendo, corriendo,
gritando
y aullando
desde el día priemro de la vvida, a la zaga del sol.
Luz...
cuando mis lágrimas te alcanen,
la función de mis ojos ya no será llorar
sino ver.



Walking around


Sucede que me canso de ser hombre.
sucede que entro en las sastrerías y en los cines
marchito, impenetrable, como un cisne de fieltro
navegando en un agua de origen y ceniza.

El olor de las peluquerías me hace llorar a gritos.
Sólo quiero un descanso de piedras o de lana,
sólo quiero no ver establecimientos ni jardines,
ni mercaderías, ni anteojos, ni ascensores.

Sucede que me canso de mis pies y mis uñas
y mi pelo y mi sombra.
Sucede que me canso de ser hombre.

Sin embargo sería delicioso
asustar a un notario con un lirio cortado
o dar muerte a una monja con un golpe de oreja.
Sería bello
ir por las calles con un cuchillo verde
y dando gritos hasta morir de frío.

No quiero seguir siendo raíz en las tinieblas,
vacilante, extendido, tiritando de sueño,
hacia abajo, en las tripas mojadas de la tierra,
absorbiendo y pensando, comiendo cada día.

No quiero para mí tantas desgracias.
No quiero continuar de raíz y de tumba,
de subterráneo solo, de bodega con muertos
ateridos, muriéndome de pena.

Por eso el día lunes arde como el petróleo
cuando me ve llegar con mi cara de cárcel,
y aúlla en su transcurso como una rueda herida,
y da pasos de sangre caliente hacia la noche.

Y me empuja a ciertos rincones, a ciertas casas húmedas,
a hospitales donde los huesos salen por la ventana,
a ciertas zapaterías con olor a vinagre,
a calles espantosas como grietas.

Hay pájaros de color de azufre y horribles intestinos
colgando de las puertas de las casas que odio,
hay dentaduras olvidadas en una cafetera,
hay espejos
que debieran haber llorado de vergüenza y espanto,
hay paraguas en todas partes, y venenos, y ombligos.

Yo paseo con calma, con ojos, con zapatos,
con furia, con olvido,
paso, cruzo oficinas y tiendas de ortopedia,
y patios donde hay ropas colgadas de un alambre:
calzoncillos, toallas y camisas que lloran
lentas lágrimas sucias.

Pablo Neruda